Blinden, Mart van Berckel, 2018


In het eerste gedeelte van het theaterstuk Blinden neemt de acteur plaats op een stoel tussen het publiek. Langzaam doven alle lichten tot het pikkedonker is. Er is een zacht geritsel van bladeren te horen. Voetstappen. Een waaiende wind. Wat is dat? Hoor ik de zee? Het geluid zwelt aan, wordt steeds harder en steeds chaotischer. Tot het ineens weer oorverdovend stil is.

In het tweede gedeelte van de voorstelling zien we een houten frame, waar de acteur steeds dingen aan toevoegt of weghaalt. Een gordijn, foto’s van bomen, echte bladeren. Ook hier zit er een opbouw in; er komen steeds meer spullen bij en het geheel wordt steeds meer absurdistisch. Waar zitten we eigenlijk naar te kijken?

In het dagelijks leven worden we zoveel geconfronteerd met beelden en geluiden via digitale kanalen dat regisseur Mart van Berckel bang is dat dit ons afstompt. In dit stuk zet hij de zintuigen van het publiek één voor één op scherp. Het gaat hem om de ervaring, de waarneming, en het in het moment zijn.

https://www.theaterkrant.nl/recensie/blinden/mart-van-berckel-de-nieuwe-oost/