If you could see me now, Arno Schuitemaker, 2017


Bij de dansvoorstelling ‘If you could see me now’ kom je binnen en staan er drie dansers op het podium rustig te dansen. Er staat zachte muziek op en de bewegingen zijn minimaal. Langzaam beginnen de acteurs heftiger te bewegen, hun lichamen deinzen eindeloos op de muziek. Je kijkt als publiek en wordt meegenomen in de beats die steeds harder worden en de lichamen die steeds meer los gaan. De uitputting is aanstekelijk. Het zweet is te ruiken in de zaal. De hele voorstelling blijven de dansers bezig, de bewegingen vaak lange tijd hetzelfde.
De voorstelling heeft iets weg van een geabstraheerde club, je kijkt naar dansende mensen die niet stoppen en geen emotie tonen. Je krijgt medelijden met de acteurs maar voelt ook een gebondenheid. Het lijkt alsof jij de aanstichter van dit bent, ze doen het immers voor het publiek. Hun zweet, uitputting en eeuwige dansen is voor jou, de kijker..

https://www.youtube.com/watch?v=sK1NfvKFO18

https://www.theaterkrant.nl/recensie/if-you-could-see-me-now/sharp-arno-schuitemaker/