Venezia (all places contain all others), Alexandra Mir, 2009


Mir_Venezia_5_w      Mir_Venezia_9_w

 

Het werk Venezia (all places contain all others) bestaat uit een serie van honderd verschillende ansichtkaarten gedrukt in een totale oplage van een miljoen stuks. Bezoekers van de Biënnale van Venetië in 2009 mogen de kaarten gratis meenemen, tevens zijn er postzegels te koop en is er een brievenbus om ze meteen te versturen. Op het eerste gezicht is er weinig met de ansichtkaarten aan de hand: toeristische plaatjes met de tekst ‘Venetië’ in vrolijke letters, geheel volgens het gebruikelijke format. Wie iets langer kijkt, ziet dat er iets niet klopt. De foto’s bevatten weliswaar altijd waterpartijen, maar geen van de beelden is geschoten in Venetië. Je ziet een kustlijn met wolkenkrabbers, opvliegende flamingo’s of koeien in een pastoraal landschap. Kunstenaar Alexandra Mir heeft stockfoto’s van plaatsen met waterpartijen over de hele wereld geselecteerd uit het Getty Images archief, waarna een ontwerper ze heeft gegoten in een typische ansichtkaartenvormgeving. In eerste instantie vond ik Mirs werk wat flauw, maar nadat ik enige kaarten verstuurd had, merkte ik dat de ontvangers nauwelijks doorhadden dat de foto voorop de kaart niet klopte. De context waarin je de kaart bekijkt, bepaalt mede haar betekenis: in een kunsttentoonstelling ben je blijkbaar visueel op je hoede, terwijl je thuis de kaart na een snelle blik alweer vergeet. De vorm van een ansichtkaart is zo sterk gecodeerd dat je als ontvanger amper kijkt. Het mooie plaatje dat iemand je van een vakantieadres stuurt, voldoet aan een universele standaard die zo inwisselbaar is dat het er nauwelijks toe doet of plaatsnaam en plaatje wel met elkaar overeenstemmen. Criticus Berin Golonu (2009) zegt hierover: ‘Mir’s project raises interesting questions about the way in which information – and misinformation – gets disseminated globally, and how secondhand sources of knowledge often shape our impressions of distant locales.’ Het interactieve aspect van Mirs werk, waardoor de kaarten vanuit de Biënnale de hele wereld over gaan, tillen het werk boven het niveau van een beeldgrap uit. Door bovendien gebruik te maken van digitale technieken en online archieven reflecteert Mir zowel in vorm als betekenis op de werking van mediabeelden in onze tijd.
Bron: Emiel Heijnen, uit: Cultuur + Educatie no. 26, 2009

Mir_Venezia_11_w

Meer beelden vind je hier: Venezia (all places contain all others)

http://www.aleksandramir.info/projects/